MTM dla ubogich: przeróbki koszul

Dzisiaj kilka uwag o przerabianiu koszul. Koszula, w porównaniu z marynarką, jest dużo prostsza, jeśli chodzi o "konstrukcję", a jej przeróbki nie powinny sprawiać kłopotu, oczywiście jeśli trafimy na doświadczonego krawca. Mimo wszystko - lepiej pamiętać o kilku rzeczach.

Po pierwsze, przed ingerencją w koszulę należy ją wyprać, bowiem bawełna kurczy się w praniu. Podobno wystarczy wyprać raz (domyślam się, że najlepiej w maksymalnej dopuszczalnej temperaturze), ja na wszelki wypadek piorę dwukrotnie. Gdzieś czytałem, że kurczenie może dochodzić do 5% wymiaru. Czy to dużo? Jeśli rękaw ma 60 cm długości, to skurczenie się o 5% spowodowałoby skrócenie aż o 3 cm. Oczywiście nie jest powiedziane, że będzie to aż tyle - jeśli jednak rękawy skróciliśmy na optymalną długość, to nawet 1 cm mniej może już być za mało. A z wydłużeniem będzie problem.

Najczęściej mamy do czynienia z dwoma rodzajami przeróbek - skracaniem rękawów i taliowaniem. W przypadku skracania rękawów należy zwrócić uwagę na następujące zagadnienia:

• skrócenie rękawa powinno być połączone z przesunięciem listwy z guzikiem w górę rękawa. Czytałem o przypadku, kiedy listwa została na swoim miejscu, skrócona, a guzik "powędrował" ze środka w pobliże mankietu(!) Tego typu rozwiązania nie powinny mieć miejsca w fachowym zakładzie - nie zaszkodzi jednak się upewnić (na zdjęciu poniżej: moja koszula po skróceniu rękawa).

• większość ludzi ma różną długość rąk - ja np. jestem praworęczny i prawa ręka jest ok 1 cm dłuższa. Zauważyłem to jakiś czas temu, z pewnym zdziwieniem, kiedy analizowałem efekty skracania rękawów marynarki. Rozwiązanie jest proste - należy wymierzyć długość rękawów dla każdej ręki z osobna, ewentualnie zmierzyć dla ręki dłuższej (ale nie krótszej!).
• z mojego doświadczenia wynika, że nalezy zostawić pewien zapas materiału (rzędu 1,5-2 cm) - rękawy skrócone "na styk" pracują nieco inaczej i mogą zacząć się chować w rękawie marynarki. Oczywiście można z kolei skrócić rękawy marynarki, ale chyba nie chodzi nam o "efekt domina".

Taliowanie koszuli może być wykonane na dwa sposoby - poprzez zwężenie boków lub/i zaszewki na plecach. Ja w pokazanej na zdjęciu koszuli (zawsze kupuję slim-fity, ale w jej wypadku urzekły mnie kolor i jakość materiału) musiałem zastosować oba rozwiązania. W zasadzie trudno powiedzieć, który sposób jest lepszy - myślę, że to nie ma znaczenia, w końcu chodzi o końcowy efekt. Jedyna uwaga jest taka, aby po wymierzeniu i upięciu przez krawca wyjętej na wierzch koszuli spróbować ją włożyć w spodnie (uwaga na szpilki) i sprawdzić, czy nie wychodzi za duży "bąbel" z boku - w takim wypadku można zdecydować się na jeszcze ściślejsze dopasowanie. Inną metodą jest weryfikacja wymiarów upiętej koszuli z wzorcem (wspomaganie się wzorcami podczas przeróbek u krawca jest generalnie dobrym pomysłem) - inną koszulą, która leży na nas bardzo dobrze. Jednak w przypadku rękawów polegania na samym pomiarze długości nie polecam - zauważyłem, że wąskie rękawy "pracują" nieco inaczej i mniej na nich widać nadmiar materiału.

Taliowanie szeroko szytej koszuli może być połączone ze zwężeniem rękawów - w zakładzie, z którego korzystam, jest to chyba w cenie - ale tutaj nie mam żadnych doświadczeń, ponieważ tego nie robiłem.

No i na koniec uwaga finansowa - w związku z kosztami pracy ludzkiej, należy się zastanowić, czy przerabianie starych koszul ma sens. Ja - o ile dobrze pamiętam - za pakiet taliowanie+skracanie rękawów zapłaciłem 45 zł (peryferia Warszawy; być może ze zniżką dla stałego klienta), a na wyprzedaży nowe i porządne koszule można kupić już od ok. 70 zł.

Na deser – troszkę sympatycznych kolorów lata. Na nogach jeden z najnowszych nabytków – brązowo-wiśniowe wiedenki firmy Loake. Na plecach - "młodsza siostra" klunejowej marynarki (rękawy do skrócenia, wiem), w wersji typowo letniej - z cienkiej wełenki i ze szczątkową podszewką, bez wypełnienia ramion.

MTM dla ubogich: szerokość spodni

W życiu mężczyzny, w odniesieniu do mody, można wyróżnić trzy główne okresy:

Pierwszy, kiedy jest mu wszystko jedno, w co się ubiera. Okres ten zaczyna się wraz z przyjściem na świat, dla niektórych nie kończy się nigdy (tzn. kończy się, kiedy po raz ostatni zgaśnie światło). Jeśli spodnie są za szerokie, to się je ściska paskiem. Za długie? Podwijamy albo ignorujemy. Konieczność ubrania się w garnitur wywołuje panikę.

Okres drugi polega na tym, że człowiek szuka lepszych rozwiązań. Bardziej zwraca uwagę na to, co kupuje, a rzeczy, które nie leżą dobrze, stara się dopasować u krawca. Efekt na pewno jest o wiele lepszy, jednak często pojawia się przeczucie, że takie podejście ma swoje ograniczenia, a przecież można byłoby to zrobić lepiej.

Ci, których na to stać, i którym wystarczająco zależy na dopasowaniu optymalnym, przechodzą do etapu ostatniego. Zaczynają szyć rzeczy na miarę, na coraz większą skalę. Ze wspomnianej książki Dylana Jonesa wywnioskowałem, że w Anglii fakt, iż dżentelmen ma "swojego" krawca, u którego szyje garnitury, jest tak samo oczywisty jak to, że ma dentystę, u którego leczy zęby.

Ja znajduję się w punkcie drugim - chętnie poszedłbym dalej, niestety, mam pilniejsze wydatki. W każdym razie po zakupie marynarki czy spodni (koszul jeszcze nie "obczaiłem" - na razie noszę to, co mam i takie, jak mam) od razu sprawdzam dopasowanie i w razie wątpliwości szoruję do krawca (ściślej: krawcowej) zrobić niezbędne poprawki. Nauczyłem się również szacować koszt koniecznych przeróbek - oczywiście biorąc pod uwagę cennik zakładu, z którego korzystam - co powoduje znacznie bardziej trzeźwą ocenę zakupowych "okazji". Wydałem na to trochę pieniędzy, częściowo celem eksperymentów, i chciałbym podzielić się z Czytelnikami moimi obserwacjami. W tym celu uruchamiam mini-cykl postów pt. "MTM dla ubogich".

Na pierwszy ogień idą spodnie - temat skracania jest dość dobrze opisany, ja chciałbym się skupić na zwężaniu.

Cztery pary spodni

Poniżej prezentuję cztery pary spodni. Pierwsze zdjęcia pokazują tę samą parę szarych spodni. Spodnie zakupiłem w outlecie Vistuli za niewygórowaną cenę 59 zł (czysta wełna, całkiem ładny materiał). Poza bardzo dobrym dopasowaniem w pasie, miały - jak widać (jesień) - dość szerokie nogawki (23 cm na dole, w udzie 34 cm lub ciut więcej). Spodnie zostały zwężone na całej długości, od pasa w dół. Obecnie (kolejne zdjęcia – zima; proszę nie zwracać uwagi na buty, rozglądam się za czymś lepszym) mają 33 cm w udzie i 21 na dole. Jeśli chodzi o udo, był jeszcze margines, jednak dalsze zwężanie spowodowałoby "rozejście" się zaszewek - warto to wziąć pod uwagę przy zakupie.

Powiem szczerze, że spodnie "po" podobają mi się o wiele bardziej. Oczywiście - koszt przeróbek prawie podwoił końcową cenę spodni (co również warto wziąć pod uwagę). Ściślej mówiąc, na obrzeżach Warszawy skracanie spodni kosztuje w granicach 20 zł (ile dokładnie - to zależy od wykończenia spodni), zwężanie po całej długości - 28 zł. Jakość wykonania, moim zdaniem, dobra lub bardzo dobra, jednak ja nie jestem bardzo wymagającym klientem - nie oglądam efektów pod mikroskopem; jeśli mi się podoba, jestem zadowolony.

Kolejną parę spodni (zdjęcia po lewej stronie, poniżej) kupiłem w TK Maxx. Spodobały mi się wąskie nogawki (33 cm udo, 20 cm na dole). Wymagały zwężenia w pasie, ale to była jedyna przeróbka.

Ostatnie spodnie (zdjęcia po prawej) kupiłem okazyjne, na Allegro, jako nowe (co jest bardzo możliwe). Materiał jest bardzo ładny - wełna z moherem, ciemny, lekko (znaczy się: nieznacznie) połyskujący grafit. Krój był bardzo dziwny - strasznie szerokie w biodrach i udach, wąskie (19 cm) dołem. (Pamiętacie Sindbada Żeglarza? Coś w tym guście). Spodnie zwężałem, praktycznie na całej długości, dwukrotnie (!). Za pierwszym razem uległem sugestii, aby „nie ruszać kieszeni”. Nie sądzę, aby była podyktowana złą wolą – w każdym razie materiału było wciąż za dużo. Za drugim razem przeforsowałem swoją wizję; kieszenie zostały odpowiednio zmodyfikowane i wreszcie osiągnąłem zadowalający efekt końcowy (dopasowanie w biodrach i udo również ok. 33 cm), co widać na załączonym zdjęciu. Nawiasem mówiąc, prezentowane we wpisie o kolorowym Kluneju czerwone dżinsy również zwężałem dwukrotnie z tego samego powodu – chodziło o zachowanie klipsów (nitów) przy kieszeniach. Na co mi jednak nity w zbyt szerokich spodniach? Ciach, klipsów nie ma, za to są dobrze dopasowane spodnie.

Muszę powiedzieć, że nie do końca czuję się dobrze w spodniach z tak wysokim stanem. Główny problem polega na wiązaniu krawata - klasyczna reguła (dół krawata powinien dotykać bądź lekko zachodzić na sprzączkę paska - polecam tę drugą opcję, bo spodnie na pasku i tak nieco zjadą w dół) powoduje, że krawat robi się przykrótki - kiepsko to wygląda. Wbrew pozorom, takie spodnie również - po pewnym czasie - osuwają się w dół, choć podejrzewam, że wolniej, niż w przypadku biodrówek. Nawiasem mówiąc, każda para została przed zrobieniem zdjęcia podniesiona na właściwą wysokość, co przyznaję bez bicia.

Na koniec, kilka zdań podsumowania.

Jaka szerokość nogawki?

Oczywiście, jednoznacznej odpowiedzi nie ma. Określenia "szerokie" i "wąskie" mają zupełnie inne znaczenie w przypadku dwumetrowego chłopa o sportowej sylwetce oraz w przypadku szczupłego, niedużego mężczyzny. Nie chodzi o wzrost - a raczej o długość i budowę nóg, szerokość bioder, a także wielkość stopy. Zbyt wąskie na dole nogawki w przypadku szerokich bioder mogą dać "kobiecy" efekt. Podobnie - mogą źle wyglądać w połączeniu z dużą stopą. Ważny jest także komfort użytkowania, o którym piszę poniżej.

Jakie są wady i zalety spodni szerokich i wąskich?

Spodnie szerokie wyglądają nieco staroświecko. Są jednak bardzo wygodne - szarych spodni przed przeróbką w zasadzie w ogóle nie czułem, w niczym mi nie przeszkadzały. Przy siadaniu, klękaniu czy innej formie zginania nóg nie odczuwałem żadnego dyskomfortu (niektórym przeszkadza nadmierne „falowanie” takich spodni podczas chodzenia).

Wąskie nogawki wyglądają (moim zdaniem) atrakcyjniej, bardziej dynamicznie, sportowo. Stanowią pewnego rodzaju przekaz - bądź sugestię - siły i witalności (co zostanie zauważone przez kobiety, jak sugerował jeden z komentarzy na blogu pana Vislava). Niestety, przesada jest niezdrowa. Zeszłego (upalnego) lata, po założeniu slim-fitów, spociłem się jak szara mysz przy próbie zawiązania butów. Serio. Po prostu każde mocniejsze zgięcie nóg wymagało znacznego wysiłku. To jest przypadek, kiedy slim przestaje być fit.

W pokazywanych na zdjęciach spodniach komfort użytkowania mogę ocenić jako dobry (szare spodnie po zwężeniu) lub dostateczny (spodnie najwęższe). W przypadku obu najwęższych par trzeba jednak zwracać uwagę na podciąganie nogawki przy zginaniu nóg. Inaczej grozi szybkie powypychanie materiału na kolanach (podszewki niewiele pomagają). Ponadto, nogawka idzie wyżej do góry; standardowe skarpety mogą się okazać zbyt krótkie. Oczywiście – komfort jest sprawą względną; ja – jak już wspominałem – mam dość muskularne uda, będące w tym akurat wypadku źródłem problemów.

Podsumowanie

Jeszcze dość niedawno, kupując spodnie, zwracałem uwagę na szerokość w pasie i długość. Obecnie zawsze sprawdzam szerokość nogawki w kroku i na dole; patrzę również na stan.

Uważam, że warto poeksperymentować i przekonać się, jaka szerokość spodni jest dla każdego optymalna. Przy czym spodnie na różne okazje, z różnych materiałów, mogą mieć różny "krój optymalny" (ja w spodniach casualowych - bawełnianych - "dochodzę" do 31 cm w udzie, to już jest "na styk"; jednak takie spodnie z reguły mają prosty krój i zupełnie inaczej pracują). Zakup spodni na wyprzedaży czy Allegro oraz ich przeróbki w niedrogim zakładzie na peryferiach wielkiego miasta nie powinny wydrenować kieszeni. Przeróbki nie są również szczególnie trudne z "technicznego" punktu widzenia – jednak, jak wynika z opisanych przykładów, należy wiedzieć, do czego się dąży. Uzyskanie satysfakcjonującego efektu będzie bezcenne, a kolejne zakupy - bardziej świadome.